Avrupa hedefini diri tutmak isteyen Göztepe ile düşme hattından uzaklaşma derdindeki Antalyaspor karşı karşıya geldi… Ama “karşı karşıya” ifadesi bile biraz iddialı kaçıyor. Çünkü sahada iki denk güç değil, biri oynayan diğeri izleyen bir tablo vardı.
***
Göztepe, alıştığımız kimliğini sahaya ilk düdükle birlikte koydu. Koşan, temas eden, rakibe alan bırakmayan o iştahlı yapı… Her oyuncu görevini fazlasıyla yerine getirdi. Bu yüzden maçın kaderini belirleyen şey Göztepe’nin ne yaptığı kadar, Antalyaspor’un ne yapamadığı oldu.
***
Çünkü Antalyaspor sahada yoktu. Ne direnç gösterebildiler ne tempoya ayak uydurabildiler. Mücadele gücü düşük, reaksiyonu zayıf bir görüntü çizdiler. Futbolda bazen kötü oynarsınız ama direnirsiniz; burada o da yoktu. Ezildiler… ve ezildikçe oyundan düştüler.
Tribünler de bunun farkındaydı. Kendilerine ayrılan bölümde takımlarını desteklemeye çalışan Antalyaspor taraftarı, ilk yarıdaki görüntüyle birlikte umudu yavaş yavaş bıraktı. “Belki ikinci yarı toparlanırlar” düşüncesi bile çok kısa sürdü. Aynı oyun devam edince, ikinci yarının daha başında koltuklar boşalmaya başladı. Bu, bir takım için en ağır mesajlardan biridir.
***
Maçın kırılma anı mı? Aslında yok. Çünkü kırılacak bir direnç de yoktu. Daha 16. saniyede gelen gol, senaryoyu baştan yazdı. İlk yarı 2-0 bittiğinde karşılaşmanın hikâyesi de büyük ölçüde tamamlanmıştı.
İkinci yarının ortalarından sonra Antalyaspor biraz kıpırdadı. Topu ileri taşımayı başardılar, pozisyon da buldular. Ama son vuruşlardaki beceriksizlik, tabelayı değiştirmeye yetmedi. Bu da işin başka bir boyutu: Küme düşmemek için savaşan bir takımın, bu kadar üretimsiz ve etkisiz kalması düşündürücü.
***
Göztepe için planın tıkır tıkır işlediği, hatta beklenenden daha kolay geçen bir 90 dakika. Antalyaspor içinse sadece bir mağlubiyet değil, aynı zamanda ciddi bir uyarı. Çünkü ligde bazen kaybetmek değil, nasıl kaybettiğin daha çok şey anlatır. Bu maç, Antalyaspor adına tam da öyle bir maçtı.